Afbeelding: hypertherioidie kat

Schildklierafwijkingen bij de kat

Hyperthyreoidie is een regelmatig bij de kat voorkomende stofwisselingsziekte. De schildklier is dan hyperactief en produceert teveel schildklierhormoon. Hierdoor wordt de stofwisseling van de kat versneld. Veel organen moeten hierdoor harder werken, waaronder het hart. Het hart wordt gestimuleerd om sneller en krachtiger te pompen. Hierdoor ontstaat ook een hogere bloeddruk. Bij 25% van de katten met een hyperactieve schildklier is de bloeddruk die gemeten wordt te hoog.

Waardoor wordt hyperthyreoidie veroorzaakt?
De oorzaak is gelegen in een goedaardige vergroting van de schildklier. Waardoor deze vergroting wordt veroorzaakt is nog niet bekend. Wel is inmiddels duidelijk dat deze aandoening bij oudere katten voorkomt en zelden bij dieren onder de 7 jaar wordt gediagnosticeerd. Bij 2% van de hyperactieve schildklieren ligt de oorzaak in een kwaadaardige tumor. Deze laatste patiënten zijn niet succesvol te behandelen.

Wat zijn de symptomen?
Meestal valt als eerste op dat uw kat meer eetlust krijgt. Toch vermageren deze katten aanzienlijk  en hebben ze vaak een slechte vachtconditie. Andere verschijnselen die regelmatig worden waargenomen zijn: rusteloosheid, agressie, trillingen, veel drinken en plassen, overgeven en diarree. Verraderlijk is het dat in 10% van de gevallen juist sloomheid, verminderde eetlust en algehele zwakte worden gezien.

Hoe wordt de diagnose gesteld?
Door in het bloed de spiegel schildklierhormoon te bepalen kan met zekerheid gezegd worden of uw dier aan hyperthyreoidie.

Wat is de gebruikelijke behandeling?
In onze klinieken starten wij meestal met medicijnen. Schildklierremmers worden meestal in tabletvorm voorgeschreven. In het begin moet gezocht worden naar de juiste dosering door een aantal keren de schildklierhormoonspiegel te controleren. Wordt eenmaal de juiste dosering gevonden dan volstaat een controle elke 6 maanden. Bij een aantal katten zien wij bijwerkingen van het gebruik van schildklierremmers. Verschijnselen die hierop kunnen wijzen zijn braken, sloomheid, niet eten, koorts en bloedarmoede. Belangrijk is het dan ook om met de controles naast de schildklierhormoonspiegel ook het bloedbeeld te onderzoeken.

Chirurgisch verwijderen van de aangetaste schildklier kan ook effectief zijn, maar wordt minder vaak ingezet.  Een risico is dat de bijschildklier beschadigd kan worden tijdens deze ingewikkelde chirurgische ingreep. Dit kan problemen geven met de calcium huishouding.

 

hypertherioidie kat 1