Afbeelding: babs pup naald

Babs; naald in kaak

“Bijzondere gevallen komen altijd in drieën”. Dat is een uitspraak die vaak geldt in een dierenartsenpraktijk. Hopelijk komt dat deze keer niet uit…..
Wat was nou het geval? Babs, een schattige bruine Labradorpup van destijds ruim 3 maanden, vereerde de praktijk met een bezoek. Babs had een grote bult aan de rechterkant van de onderkaak. Uit de bult stak een vreemd scherp puntje. Nader onderzoek naar de herkomst van het scherpe voorwerp in de onderkaak was lastig. Babs had er duidelijk last van en wilde niet dat de dierenarts eraan kwam. Toen is besloten om Babs een lichte algehele verdoving te geven. Zo kon de dierenarts beter onderzoeken wat er precies aan de hand was, en had Babs er geen last van. Toen Babs sliep en de dierenarts aan het scherpe puntje trok kwam er tot onze verbazing een afgebroken naald uit de onderkaak! Hoe was dat nou gebeurd? Tja, daar is moeilijk antwoord op te geven. Maar belangrijker: waar was de rest van de naald gebleven?!

Op advies van de dierenarts is er een röntgenfoto gemaakt. Door middel van een röntgenfoto kunnen de meeste vreemde voorwerpen zichtbaar gemaakt worden en dus gelokaliseerd worden. Zonder röntgenfoto is het echt zoeken naar een “naald” in een hooiberg!

Gelukkig bleek uit de röntgenfoto dat Babs geen stuk van de naald doorgeslikt had. Op de buikfoto was niks te zien. Maar op de röntgenfoto van de schedel was helaas nog wel een stuk naald te zien. We waren dus nog niet klaar met Babs. Babs is direct iets verder onder narcose gebracht zodat we de rest van de naald konden verwijderen. Vlak naast de bult waar de afgebroken naald uit was gekomen was nog een harde streng voelbaar. Er werd een kleine snee gemaakt en na enig speurwerk hebben we toen het restant van de naald kunnen verwijderen. Het enige wat spoorloos verdwenen is, is het oogje van de naald. Mocht dit nou toch nog ergens verstopt zitten, dan is het zeer waarschijnlijk dat het lichaam dit vreemde voorwerp er vanzelf uit zal werken. Er zijn enkele hechtingen geplaatst en Babs mocht dezelfde dag weer mee naar huis om bij te komen van deze belevenis.

Babs herstelde vlot en heeft gelukkig niks aan het naaldincident overgehouden. Maar……….nog geen twee weken later kregen we een hond op de praktijk die, warempel, een speld had opgegeten! Deze viervoeter had iets meer pech. De speld zat al in de maag en we hebben deze operatief moeten verwijderen. En toen bleek zelfs dat een speld niet het enige was wat deze hond had opgesnoept. We verwijderden ook enkele rotjes uit de maag! We blijven ons verbazen over wat honden allemaal opeten.
Hopelijk blijft het voorlopig bij deze twee bijzondere gevallen…..
 

Babsrofo naald
Babsrofo2 naald